zaterdag 30 april 2016

To be smart phone or not to be smart, een tweedeling van de maatschappij

Onlangs was mijn zoontje serieus ziek: bloed braken, suf als in niet aanspreekbaar en hoge koorts. Nadat we eerder 's nachts door het ziekenhuis terug naar huis werden gestuurd want 'hij was nog te goed' om opgenomen te worden, werden we dat 33 uur later wel. Hij had zoveel pijn dat ik hem niet meer mocht aanraken. Het braaksel werd ter plekke aanschouwd door een stoet aan artsen-in-opleiding, verpleegkundigen en co-assistenten.

De volgende dag kwam de 'echte' als in volleerde kinderarts aan zijn bed. Hij begon tegen mijn zoontje te praten, maar er kwam nauwelijks wat uit. Het kind lag als een dood vogeltje in bed. De arts begon een verklaring te zoeken voor het braken van bloed. Hij had een bloedneus gehad die nacht, dat zou het kunnen zijn. Echter het braken was al dagen geleden begonnen en toen had hij geen bloedneus. Hij had door overgeven een wondje in zijn keel gekregen en zo leek het alsof hij bloed braakte, opperde de arts. Hij had echter altijd overgeven met bloed en niet zonder. Het was duidelijk dat men in het duister tastte over de oorzaak van zijn conditie, maar na deze opmerkingen begon ik mijn geduld te verliezen.

De kinderarts verweerde zich omdat ik geen foto kon produceren van het braaksel. Even stond ik met mijn mond vol tanden. Had ik een foto moeten maken? Iedereen heeft het toch zien gebeuren. Is er dan geen overdracht van informatie? De man haalde zijn schouders op en zei dat hij het niet had gezien en een volgende keer moest ik maar een foto maken zodat hij die kon beoordelen. Ik ging op dat moment niet meer met hem in discussie. Zelf onderzocht hij mijn kind met zijn smartphone waar een lichtje in zat om in zijn keel te kijken.

Maar ik heb geen dure smartphone. Ik heb een goedkope telefoon waarmee ik kan bellen en gebeld worden, dat is waarvoor ik hem gebruik. Maar in het hoofd van de kinderarts en al eerder H&M heeft iedereen een smartphone net zoals iedereen inmiddels een koelkast thuis heeft en als je dat niet hebt, dan tel je niet mee. Die nacht braakte mijn kind en de nachtzuster maakte met haar priv├ętelefoon een foto. De arts in opleiding die in het weekend langs kwam, meldde: dat ze op zo'n foto echt niets kon zien. Misschien toch maar vertrouwen op de 'antieke' manier van informatie-overdracht als in dossier bijhouden?